Thursday, April 21, 2011

የአበራ ለማ 'ጥሎ ማለፍ' ታሪካዊ ልቦለድ አጭር ቅኝት


-በዘውገ አባተ (ኦ.ዩ.)

እንደመግቢያ

በ411 ገጾች (አባሪ ሳይጨምር) የቀረበው “ጥሎ ማለፍ“ ታሪካዊ ልቦለድ ከደርግ የ17 ዓመታት የአገዛዝ ዘመናት የመጀመሪያዎቹን ወሳኝ 14 ዓመታትና በአመዛኙ አዲስ አበባን መቼቱ በማድረግ መጠላለፍ የበዛበትን የዘመኑን የፖለቲካ ሕይወት የሚተርክ ነው። ደራሲው በመግቢያው እንደገለጸው ታሪካዊ ልቦለዱ “ካንድ የደርግ ቋሚ ኮሚቴ አባል ከነበረ ግለሰብ ሕይወት ዙሪያ የተጠነጠነ ነው።“ (ገጽ 6) ከዚህ አልፎ ግን የታሪካዊ ልቦለዱ ማዕከል የሆነው ዳኛቸው ወረደ የዘመኑን ፖለቲካዊ ገጽታና ድባብ፥ የባለሥልጣናቱን ሥነ ልቡናዊ፥ አእምሯዊና ፖለቲካዊ ማንነት ይናገርበት ዘንድ ደራሲው ከምናቡ አንቅቶ የተጠቀመው ገጸ ባሕሪ ይሁን አለያም አንድ በሕይወት የነበረን የደርግ አባል ሰብእና በመውሰድ ታሪኩን የጥበብ ሥጋ አልብሶ፥ የጥበብ እስትንፋስ ይዝራበት (እውነቱ ይኸኛው ይመስላል) ተብራርቶ የተነገረን ነገር የለም። ነገር ግን ከላይ በጠቀስኳቸው በሁለቱም መንገድ ይሁን በተወሰነ ደረጃም ቢሆን ሙሉ በሙሉ የፈጠራ ውጤት በሆነ ገጸ ባህሪ በኩል ታሪካዊ ልቦለድን ማቀበል ይቻላል። ቁምነገሩ በሚነገረን ታሪክና ታሪኩ በሚወክለው ጊዜና ቦታ (መቼት) መካከል ባለው እውነተኛ ተዛምዶ ላይ ይመስለኛል።

መጽሃፉን እንዲያው በወፍ በረር ከሦስት የልቦለድ ዓላባውያን አኳያ ለመመልከት እሞክራለሁ። ‘‘ጥሎ ማለፍ‘‘ በቅርጽም ዳጎስ በይዘትም ሰፋ ብሎ የቀረበ ስራ እንደመሆኑ፣ መጽሃፉን በምልዓት ወይም በጥልቀት ለመቃኘት ጊዜውም አልነበረኝም። ድፍረቱንም አልሞክረውም። የመረጥኳቸው የመመልከቻ መነጽሮች የገጸ ባህሪ አሳሳል (ከዋናው ገጸ ባሕሪ አንጻር)፣ ታሪኩና ቋንቋው ናቸው። ከላይ በጠቀስኩት ቅደም ተከተል መሠረት እንደሚከተለው አቀርበዋለሁ።

ሀ. ዋናው ገጸ-ባህሪ

የታሪካዊ ልቦለዱ ማዕከል እንደመሆኑ መጠን ዋናውን ገጸ-ባህሪ ዳኛቸው ወረደን የምንተዋወቀው ወዲያውኑ ታሪኩ ሲጀምር ነው። በገጸ ባህሪው ገለጻ በሚጀምረው ታሪክ የዳኛቸው ዕድሜ፥ ፖለቲካዊ አቋምና ፍላጎት፥ ወታደራዊ ማእረግና ቤተሰባዊ ዳራ ጥርት ባለና ባልተንዛዛ አቀራረብ ተነግሮናል። በመጀመሪያዎቹ ጥቂት ገጾች ንባባችን ሰውዬው የዋዛ ባለሥልጣን እንዳልነበር፥ በአብዮቱ የለውጥ ሂደት ጉልህ ሚና እንደተጫወተ፥ በኋላም በደርግ አስተዳደር ኮሚቴ አባልነቱ ላይ ያፈ ደርግነት ሥልጣንም የተመረቀለት ሰው መሆኑን ስለምናውቅ መጽሃፉ ካንድ ቁልፍ የደርግ ሰው ታሪክነት ባሻገር በዚህ ሰው በኩል ዘመኑንና የዘመኑን የከባድ ሻምፒዮና ተጠላላፊዎች (Heavy weight champions) ማህበረ ፖለቲካዊ ጣጣ ፈንጣጣ እንዲያም ሲል የጊዜውን ወሳኝ ታሪካዊ ክስተቶች የምናይበት ድርሳን እንደሚሆን እንገነዘባለን።

ዳኛቸው ወረደ ዘመኑን ራሱን ሆኖ የሚቀርብባቸው አብነቶች ጥቂት አይደሉም። እንደማስታወቂያ ሹምነቱ የሳንሱር መቀስ ነው። ባንድ ቀን ከቀረቡለት አሥራ ሁለት አገር አቀፍ ዜናዎች ውስጥ ሰባቱን ሲሰርዝም ሆነ ሌሎቹን ሲያሳልፍ ምክንያቱ ሙያዊ ሳይሆን፣ ጭፍን የደርግ ወገናዊነት ነው። ርምጃው የቀረበበት ዝርዝርና የስረዛው ሂደት የደርግን ጨካኝ ሳንሱር በመወከል የቆመ ይመስላል። በመጽሃፉ እንደተጠቀሰውም እንደ ያብዮት ዜና ማእከል ኃላፊነትቱ “በዳኛቸው ጠረጴዛ ስር የማያልፉ ጉዳዮችና ምስጢሮች አልነበሩም። (ገጽ 16) የስልጣኑ ወሳኝነትም “ዋነኛ የደርግ መረጃዎች ማእከል ሆኖ ነበር - ዳኛቸው እራሱ“ (ገጽ 17) በሚል ተቋም አከል ውክልና የተገለጸ ነው።

በደርጉ ላይ ያለው እምነት እንደተልባ ሥፍር ይንሸራተት በነበረው የሕዝቡ እምነት (ሕዝቡ በደርግ ላይ የነበረው እምነት ለማለት ነው) መሃል ቀጥ ብሎ የቆመ መሆኑ በአንድ በኩል ለቆመለት ዓላማ ያለውን ቁርጠኝነት፥ በሌላ በኩል እምነቱና ድርጊቶቹ ከሕዝቡ እምነትና ፍላጎት የተፋቱ መሆኑን ያመለክታል። እርግጥ ነው የሕዝቡ በሥርዓቱ ላይ እምነት ማጣት ያሳስበዋል። ሆኖም ሥርዓቱ “ነህ“ የተባለውን አለመሆኑን በተግባር በማረጋገጥ የሕዝብን ጥርጣሬ መሻር እንደሚገባው አይታየውም። ለምሳሌ “የደርግ ወታደራዊ መንግሥት የቆመለት መደብ የንኡስ ከበርቴው ነው። የገበሬው መደብ ትግል በተዳከመ ቁጥር ደርግ የብዙሃኑ ጠላት ይሆናል“ የሚለው የዘመኑ ትችት ቢያሳስበውም ለዚህ መፍትሄ ነው ብሎ የሚያስበው “ይህን ቅስቀሳ የሚያካሄዱ ወገኖችን ላንዴና ለመጨረሻ ጊዜ“ ማጥፋትን ነው። አለበለዚያ “ይህ ሕዝብ ከነቃብን አይመለስልንም“ ብሎ ያስባል እንጂ የሕዝቡን ገደዶች (concerns) እና ጥያቄዎች ማስተናገዱን እንደዋነኛ መፍትሄ አይወስደውም (ገጽ 136) ።

በዚህ ረገድ ዳኛቸው ለደርግ ያለው ታማኝነት የሚገለጸው በአብዛኛው ሥርዓቱን በየትኛውም መንገድ ሥልጣኑን እንዲቆናጠጥ ከማድረግ አንጻር እንጂ፣ ሕዝባዊ መሠረት ይኖረው ዘንድ ከመትጋት አይደለም። በመሆኑም የመለዮ ለባሹንም ሆነ የተማሪውን፥ እንዲሁም በጠቅላላው የህዝቡን ጥያቄዎች በማስታወሻው ይከትባቸዋል፣ ነገር ግን በየትኛውም መድረክ አቅርቦ ሲያወያይባቸው አይታይም። ለመንግሥት ቅርብ የመሆኑን ያህል ለሕዝቡ ባይታወር ይመስላል።

ደርግ የቆመለት ዓላማ ሥልጣን ብቻ ነበር እስከምንል ድረስ ዳኛቸው የሚሳተፍባቸው አሰልቺ ስብሰባዎችና ሁነቶች ሁሉም ማለት ይቻላል ሥልጣንን ከአደጋ የመጠበቅ ትግልን መሠረት ያደረጉ ናቸው። በመሃል ሕዝብ በሥርዓቱ የአትኩሮት ክበብ (focal area) ውስጥ የት ጥግ እንዳለ ለማየት ግራ እስኪገባን ማኅበራዊ፥ ኢኮኖሚያዊና ባሕላዊ ጭብጦች በወጉ አይነሱም። በደርጉ ውስጥ የተፈጠሩ የተለያዩ ቡድኖች ሴራ (conspiracy) እና የኋላ ኋላ ዳኛቸው ራሱ ሰለባ የሚሆንበት አንዱ ሌላውን ጥሎ የማለፍ ትግል የፈጠራቸው የሥጋት፥ የክፋት፥ የጭካኔና የተንኮል እንቅስቃሴዎች አስኳል ነው - ዳኛቸው። ለዚህም ይመስላል ተራኪው “ደርግ ማለት ዳኛቸው፥ ዳኛቸው ማለት ደርግ ነውና ለቆመለት ዓላማ ይሞታል፥ ይዋደቃል“ በማለት የገጸ ባህሪውን የዘመን ተምሳሌትነት የፈነተወው (ገጽ 36) ።

ያም ሆኖ ዳኛቸው ወረደ ለለውጥ ፍጹም ባይታወር የሆነ ገጸ ባህሪ አይደለም። ለማወቅ ጉጉ ከመሆኑ አንጻር በሂደት እየተማረና እየተራመደ የመሄድ አዝማሚያ የሚያሳይ ሰው ነው። ሲጀምር አንዳንዴ የማመዛዘን ችሎታው ለነበረበት ደረጃና ለሚጠበቅበት ኃላፊነት የሚመጥን አይመስልም ነበር። ለምሳሌ በደርጉ ላይ ከተነሱ “አድሃሪዎች“ እጅ የወጣ በምስጢር የተሞላ ደብዳቤ ካነበበ በኋላ በኮድ ስም የተጠቀሱ የደርግ አባላትን ከእውነተኛው የደርግ አባላት ስም ዝርዝር ውስጥ ለማግኘት ሲሞክር እንታዘበዋለን። መፈለግ ብቻ አይደለም የተጠቀሱትን ስሞች ከዝርዝሩ ሲያጣ፣ “ምናባታቸው ነው የሚቃዡት! እንዲህ እንዲህ የሚባሉ የደርግ አባላት የሉም“ (ገጽ 56) ብሎ ይደመድማል እንጂ ስሞቹ የምስጢር ስሞች ሊሆኑ እንደሚችሉ ላፍታም አይታሰበውም። ይህ አሳሳል (characterization) “በእውኑ በዚያ የሕቡዕ ትግል በተስፋፋበት ዘመን አንድ ጎምቱ የደርግ ባለሥልጣን ይኸን ያህል ለትግሉ ባሕሪ እንግዳ ይሆናልን?“ የሚል የተአማኒነት ጥያቄን ሊያጭር ይችላል የሚል እምነት አለኝ። ያም ሆኖ ደራሲው የገጸ ባህሪው ግልብ ሰብእና መነሻ አድርጎ በመጠቀም አግባብነቱን ሲያጸድቀው ይታያል።

እዚህ ጋ ይህን ክፍል ስደመድም ለምገልጸው አንድ ጉዳይ ዋቢ እንዲሆነኝ የዳኛቸውን ሌላ ጉልህ ጠባይ ልጠቁም። ዳኛቸው የሴት ነገር አይሆንለትም። ለወሲብ ያለው ፍቅር ሌላውን ሁሉ ጉዳይ እስከማስረሳት የሚያደርስ ኃይል አለው። በዚያው ልክ ለሴቶች ያለው አክብሮት አበጀህ የሚባልለት አይደለም። ለምሳሌ አብልጦ እንደሚወዳት ከተገለጸልን ከስንዱ ጋር ትውውቅ ሲጀምር የነበረውን አጋጣሚ መጥቀስ እንችላለን። ስንዱ ያገር አስተዳደር ሚኒስትሩ ጸሃፊ ስትሆን ዳኛቸው የቅርብ ወዳጁ ወደሆነው ወደዚህ ሚኒስትር ቢሮ የሄደ ጊዜ ያያታል። ኮሎኔሉ ሚኒስትር ከዳኛቸው ጋር ሲያስተዋውቃት፣ ዳኛቸው፣

“እንተዋወቅ... ስምሽ ማነው?“ አለና ከእግር እስከራሷ እያስተዋላት ባይኖቹ ሰለቀጣት።

“ስንዱ...“ አለች።

“አለቃ ካመሰገነ ሠራተኛውን ይሰስታል እንድሚባለው ካልሆነ ጥሩ ነው“ አለ።

“በፍጹም በፍጹም!... ልትሾማት አሰብክ ወይስ...“ አለና ሊናገር የፈለገውን ገታ አድርጎ፣ አብሮት ሳቀ (ገጽ 34) ።

ይህን የሚባባሉት ስንዱ አጠገባቸው እያለች ነው። በመሃላቸው በመሆኗ እንኳ የሚገባትን ክብር አልሰጧትም።

ዳኛቸው “ላንተ ካልፈለካት እኔ ልወዳጃት“ ሲልና ኮሎኔሉም “ከፈለካት እነሆ...“ ብሎ ቀድሞውኑ እንዳቀደው ሲመርቅለት በመሃል ሴቷን ልጅ እንደፍትወት ጥማት ማርኪያ (sexual object) እንጂ በራሷ እጣ ላይ የመወሰን መብት ሊኖራት እንደሚገባ እኩል ሰብዓዊ ፍጡር አያይዋትም። (ለነገሩ ስንዱም ብትሆን ለራሷ ዓላማ የዳኛቸውን ወዳጅነት ትፈልገው ስለነበር ሴትነቷን ከጥቅም መሳሪያ ቀፎነት አሳልፋ የምታይ አልነበረችም። በራሷ መንገድ ቤተሰባዊ የሴራ ድሯን በማድራት የመጠላለፉን ሌላኛ ገጽታ የምትመራ ገጸ ባሕሪ ናት።)

ከስንዱም ሆነ ከሌሎቹ ሴቶች ጋር ዓላማው “እንደውኃ ጥም“ ሊረካቸው ከመፈለግ የዘለለ ሆኖ አንዳች የአፍቃሪ ቁምነገር ሲሠራ አይታም። ሴትን ልጅ እንደሸቀጥ የማየት ባህሪም ይታይበታል። ለምሳሌ የምድር ባቡር አገልግሎት እንደገና መጀመሩን የሚያበስር ዜና በቴሌቪዥን ሲመለከት፣ በምናቡ የሚጓጓዘው ሸቀጥና ኮተት በዓይነ ሕሊናው ሲታየው፣ “ጫቱ፥ ፍራፍሬው፥ ቡናው፥ እህሉ፥ በጉ፥ ፍየሉ፥ ሰንጋው፥ ሴቱና ሌላ ሌላውም“ እየታሰበው ነው (ገጽ 43) ። የሚገርመው ደግሞ ሐረርና ጅቡቲ ድረስ በምናቡ ዘልቆ ነገረ-ሴት የሚከሰትለት ስንዱ ለአዳሯ ወደእሱው ቤት እየመጣች በነበረችበትና እሱም በጉጉት እየጠበቃት በነበረበት ምሽት ነው።

“ጥሎ ማለፍ“ን ከታሪካዊ ይዘቱ በተጨማሪ እስከወዲያኛው በስሜት እንድናነበው ከሚያደርጉን ጉዳዮች አንዱ የዳኛቸው ሰብእና የለውጥ ሂደትና የሕይወት ገጠመኙ ይመስለኛል። ሲጀመር ከየትኛውም የደርግ አባል ለይተን የምናይበት ባህሪ አልነበረውም። ወዲያው ግን መልአከ ሞትን ከመጥራት ውጭ ሌላ መልክ ከማያሳዩ ጽንፈኛ የደርግ አባላት አንጻር ዳኛቸው የሚያሳየውን የተለሳለሰና ያስታራቂነት አቋሙን ስንመለከት ሙሉ በሙሉ አስተዋይነት የራቀው አለመሆኑን እንገነዘባለን። በአንዳንድ ጉዳዮች ላይ የሚያሳያቸው የተሻሉ ግንዛቤዎቹና አቋሞቹ በመጠላለፍ ታሪኩ የሚወጠርን ሕሊና ፋታ የመስጠትና ስሜትን የማለዘብ ሚና ያላቸው በመሆኑ፣ የኋላ ሕይወቱን ድቀት (tragedy) ከጭፍን ደርጋዊ ሰብእናው አንጻር ብቻ ሳይሆን፣ በሂደት ከተማራቸውና ከተገነዘባቸው ሕዝባዊና ፖለቲካዊ እውነታዎች አኳያም እንመለከተዋለን።

በተጨማሪም ዘመንና የሕይወት ተመክሮ ከማይለውጣቸው ድድር ወደረኞቹ አኳያ እየመዘንን እንድናዝንለት እንጂ „የዋጋውን አገኘ“ በሚል የበቀል አረዳድ (vindication) ፍርዳችንን እንድንሰጥ የደራሲው “መሐሪ“ ብዕር የፈቀደ አይመስልም። አልፎ አልፎ ያልጠበቅነውን ሰብዓዊነት በዳኛቸው ውስጥ እናያለን። ለምሳሌ ከጓድ መንግሥቱ ጋር ሆነው በአንድ የኢሕአፓ አመራር አባል ላይ ምርመራ ሲያካሄዱ ምርመራው ለሚካሂድበት “የጠላት ወገን“ ሀዘኔታ ያሳያል። የተመርማሪውንም የአቋም ጽናት በልቡ ያደንቃል። ይህ አድናቆቱ ራሱ ዳኛቸው ባረገዘችው ጓደኛውና በሱ የወደፊት ሕይወት ላይ እንኳ አቋም ለመውሰድ ከተቸገረበት ሁኔታ ጋር አብሮ መቅረቡም አንዳች ምጸታዊ ፋይዳ ያለው ሆኖ አግኝቼዋለሁ።

ዳኛቸው ወረደ የሚያልፍበት የለውጥ ሂደት የደርግን መስመር የሚያስከዳ ዓይነት አይደለም። ሆኖም በተለይ ከውጭ አገር ትምህርቱ በኋላ ሥርዓቱ የጥርጣሬ ዐይኑን ያሳርፍበታል። የትምህርቱን ፍሬ አይደለም የመጠሪያ ማዕረጉንም የሚቀበል ደንብ አይኖርም። በተወሰነ ደረጃ በግርማቸው ተክለ ሃዋርያት “አርአያ“ ታሪካዊ ልቦለድ ውስጥ ዋናው ገጸ ባህሪ አርአያ የገጠመውን ዓይነት የማያላውስ የሥራ አካባቢ (ግን ደሞ የባሰ) ሲገጥመው እናያለን። ነገር ግን ዳኛቸውም ቢሆን ባንዳች ተዓምር መሳይ ውሳኔ በሁለት ዓመት ጥናት የተመረቀለትን ዱክትርናና ከዚያውም ጋር ተያይዞ ሊያገኝ ይናፍቅ የነበረውን ሥልጣን አልፎ የእውቀቱንና የገጠመኙን ትሩፋት ለወሳኝ ማኅበረ-ፖለቲካዊ ለውጥ የማዋል ቀናኢነት አይታይበትም።

እንዲህ እንዲህ እያለ የሚዘልቀውና በውጣ ውረድ የተሞላው የዳኛቸው ወረደ ሕይወት ሰውዬው አጥብቆ ይወዳቸው የነበሩትን ሁለት ነገሮች በመጥላት ምጸት (irony) ይደመደማል - ደርግንና ሴትን ልጅ አምርሮ ይጠላል።

ደርግን እንዳምላኩ ያይ ያልነበረውን ያህል ለውዴታው እውቀታዊና እውናዊ መሠረት ያጣለታል። እንደዚያው የፍትወትን ጥማት ከማርካት ውጭ ፍቅር፥ ክብርና መናበብ (understanding) ያልነበረው የሴት ልጅ እይታው ከፖለቲካ ህይወቱ ትይዩ ሌላ ጥሎ የማለፍ ቤተሰባዊ ትብትብ ውስጥ አስገብቶት ያርፈዋል። በመከያው መውጫ መግቢያ ያጣች ነፍሱን እያነበብን የተሻልን ከሆንን የምናዝንለት፣ የሱ ብጤ ከሆንም የምንማርበት (ልቡ ካለን) ብኩን ገጸ-ሰብ ሆኖ ያልፋል - ዳኛቸው ወረደ።

ለ. ታሪክ (STORY)

በገጸ ባሕሪ ዳሰሳዬ ላይ በተወሰነ መልኩ ስላቀረብኩት ጭብጡ ላይ ብዙ ጊዜ አልወስድም። በርዕሱ ላይ እንደተመለከተው ሁሉ፣ ታሪኩ ጥሎ የማለፍ ታሪክ ነው። ሰርክ መጠላለፍ፥ መፈራራት፥ መገዳደል ወዘተ... የሞላበት፥ አንዱ የደርግ አባል ወይም ቡድን ለሌላው የማይተኛበት፥ ኃላፊ የበታች ሠራተኞቹን የማያምንበት (በተለይ በመንግሥት ሚዲያ አካባቢ ያለውን ሁኔታ በሚዘግበው ታሪክ በኩል እንደምንመለከተው) ወዘተ... አንዱ አንጃ ወይም የፖለቲካ ፓርቲ ሌላውን በልቶ ለመደንደን የሚታትርበት፥ የሚመሳጠርበትና የሚያሴርበት ታሪክ ነው። እንደኔ እይታ የልቦለዱ ታሪካዊ ይዘት በግሩም መንገድ ከመሰነዱ ባለፈ፣ በጊዜው ኖረን ላየነውም ሆነ በንባብ ለምናውቀው ለዚያን ዘመን መልክ ቅርብ ነው። የተለየ ይዘት የለውም፣ እንዲኖረውም አይጠበቅበትም - ታሪክ ነውና።

የታሪኩ ይዘት በወቅቱ በተጻራሪነት የቆሙ የፖለቲካ ኃይሎችን አቋም ያስተዋውቃል። እነዚህን ቡድኖች በጥቅሉ በሦስት ቡድኖች ከፍሎ ዓላማቸውን ይገልጻል። በዚሁ መሠረት አንደኛው ወገን “ሕዝቡ የሥልጣን ባለቤት መሆን አለበት... ደርግ የሠራተኛውን መደብ ከሥልጣን ባለቤትነት ፈንቅሏል“ ብሎ ያምን ነበር። ሁለተኛው ወገን በበኩሉ ሠራተኛው ስላልነቃ፣ ስላልበቃና ስላልተደራጀ ሥልጣኑን ለመያዝ አይችልም ብሎ የሚያምን ስለነበር ከደርግ ጋር የታክቲክ ግንኙነት ማድረግ ያስፈልጋል የሚል ነው። ሦስተኛው ደርግን እንደሠራተኛው መደብ የሚቀበልና ከሥርዓቱ ጋር የመርህ ትብብር ያደረገ ያም ሆኖ የማይተማመንና አንዱ ሌላውን ጥሎ ለመውጣት የሚሠራ ነው (ገጽ 36/37) ።

ከዚህ የትግል መስመር ልዩነትና የሥልጣን ፍቅር የሚመነጨው የመጠላለፍ ታሪክ ያንባቢን ሕሊና ሰቅዞ የመያዝ ጉልበት አለው። በተለይም በራሱ በደርጉ ውስጥ ባሉ የተለያዩ ቡድኖች መካከል ያለው ፍትጊያ ፋታ በሚነሳ ሁኔታ የቀረበ በመሆኑ አእምሮን አስጨንቆ የትዝብት እይታን የሚያሰላ ነው።

እንደታሪክነቱ በእውን የሆኑና የተከሰቱ ጉዳዮችን ይዘግባል። የወዛደር ሊግ በአብዮታዊ ሰደድ ውስጥ ሰርጎ ገብቶ ኢማሌድህን ለብቻው ለመቆጣጠር ሲሠራ ደርሰንበታል፣ ዶ/ር ሠናይ ልኬ አብዮታዊ ሰደድን የወዛደር ሊግ ወታደራዊ ክንፍ ለማድረግ ሠርቷል፣ ተከታዮቹም የሱኑ ዓላማ ሲያራምዱ ተገኝተዋል፥ ወዘተ... የሚሉት እነጓድ ሊቀመንበር የቅጣት ሠይፋቸውን ይመዛሉ። የወዝ ሊግ አባላት በየስብሰባው ይብጠለጠላሉ፥ይዋከባሉ፥ ይታሠራሉ፥ ይገደላሉ። ከነሱም አልፎ ለደርጉ ያላቸው ታማኝነት ጥያቄ ውስጥ የማይገባው የዳኛቸው ወረደ ዓይነቶቹ ጭምር በልጠው እንዳይታዩ ይኮረኮማሉ፥ መቀጣጫም ይሆናሉ። ሾኬ መመታታቱ፥ እስሩና ግድያው የዘመኑ የየእለት ገጠመኝ እንደመሆኑ ፖለቲካው ፍርሃት፥ ሥጋት፥ ጥርጣሬና ክህደት የበዛበት ነው። አቀራረቡም ይህ ጽልመታዊ ድባብ አንባቢን እንዲጫነው የሚያደርግ ነው።

እንደልቦለድነቱ (ታሪካዊ መሆኑ ሳይረሳ) ደግሞ ደራሲው በግሩም የምናብ አድማሱ የታላላቆቹን ተዋንያን የርስበርስ ግንኙነት፥ የስሜት ተራክቦና ልውውጥ በሚጥም ቋንቋና ድራማዊ አቀራረብ ከስቷቸዋል። እንደታሪኩ ባለቤቶች ደግሞ በርትቶ ለማመሳከር ጥረት ላደርገ ልቦለዳዊ ስሞቹን ከእውናዊ ማንነታቸው ጋር አገናኝቶ ያውቃቸዋል። በጥሬው የታሪክ ይዘት ዘገባው ብቻ እንዳንሰላች (የልቦለድ ባህሪም ነውና) በፈጠራቸው እውነት አከል አውዶችና ትእይንቶች አማካይነት የዘመኑን መንፈስ በልቦለዱ ሁለንተናና በታሪኩ ወርድና ቁመት (framework) ልክ አሳምሮ ቀምብቦታል ወይም ሰፍቶታል ማለት የሚቻል ይመስለኛል። የዚያኑ ያህል ባለንበት ዘመን ያለው ያገራችን ፖለቲካ ከዚህ የጥሎ ማለፍ አባዜ የተላቀቀ እንዳልሆነ የምንገነዘብባቸው አጋጣሚዎች ጥቂት አይደሉም። ከዚያ በተረፈ በግሌ ከዚህ በፊት “ነበር“ በሚል ርእስ የደርጉን የውስጥ ጣጣ በዘገበ መጽሃፍ ውስጥ ጓድ መንግሥቱ የቀረቡበት መንገድ ቀደም ሲል ስለሰውዬው የነበረኝን የርቀት ግንዛቤ ጥያቄ ውስጥ አስገብቶት ነበር። “ጥሎ ማለፍ“ ታሪካዊ ልቦለድም እንዲሁ ከብሄራዊ ስሜታቸውና ጭካኔያቸው ባሻገር የሰውዬውን ፖለቲካዊ ብልጣብልጥነት በድጋሚ እንድረዳው ያደረገ መጽሃፍ ነው። በተለይም በዙሪያቸው የከበቧቸውን ሰዎች የርስ በርስ ግንኙነት ጥርጣሬ የተሞላበት በማድረግ ወደራሳቸው የተቃጣን የትኩረት አቅጣጫ አስቀይረው ራሳቸውን ነጻ የማውጣትና ሥልጣናቸውን የመጠበቁን ብልሃት የተካኑ እንደነበሩ ለመታዘብ አስችሎኛል።

ዳኛቸው ወረደ ዘብጥያ ከወረደበት ከደርጉ ጽ/ቤት ትንሽ ክፍል ውስጥ ሆኖ የንባብ አድማሱን እያሰፋ በሄደበትና ከራሱ ጋር መነጋገር በጀመረበት ሂደት ውስጥ የደርግ የፖለቲካ አካሄድን መለስ ብሎ በተረጋጋ መንፈስ ለማየት ይሞክራል። ሁኔታው ለዳኛቸው የደርጉን ዓለም በእውቀት ላይ ተመስርቶ የሚያይበት እንደመሆኑ የአፍላጦንን (Plato) የዋሻ ትምህርት (parable of the cave) ተምሳሌት ያስታውሰኛል። በዚሁ ሁኔታው ውስጥ ሆኖ በሚያደርገው ሕሊናዊ ጉዞ ራሱንና ሥርአቱን መለስ ብሎ የማየት እድል ያገኛል። በሱ ያስተሳሰብ ለውጥ በኩል የደርግ መሠረታዊ ችግሮችና ሕጸጾችም የታሪኩን ይዘት ያጎለምሳሉ። ከዚህ ዋሻ በሚነጠቅልን ትምህርትም ደርግ ስልጣንን ለማጽናት በራሱ ላይ ሳይቀር ተደጋጋሚ ኩዴታ እያካሄደ የሌተናል ኮሎኔል መንግሥቱ ጎራ የወሰዳቸው ግብታዊ ርምጃዎች፥ ድብቅ አካሄዶችና ያስከተሏቸው ጥፋቶች ይተነተናሉ። ዘመኑን ተመልሶ ለማየትና ለመማር የፈለጉ ሁሉ ብዙ ቁምነገሮችን ያገኙበታል - ከታሪካዊ ልቦለዱ።

ሐ. ቋንቋ

ስለቋንቋው ብዙ ማለት የሚቻለው ጥልቅ ምርምር ማድረግ ሲቻል በመሆኑና በዚህ ረገድ በቂ ጊዜ አግኝቼ ለማጥናት ስላልቻልኩ ጠቅለል ያለ እይታዬን ነው የማቀርበው። “ጥሎ ማለፍ“ የቀረበበት ቋንቋ ቀላልና ታሪኩን በፍጥነት ይዞ የመዝ ብቃትን የተላበሰ ነው። ለዚህ ፈጣን የታሪክ ጉዞ ጉልህ አስተዋጽኦ ካደረጉት ነገሮች ውስጥ ደራሲው ታሪኩን ለማቅረብ የመረጣቸው አጫጭር አረፍተ ነገሮች ዋነኞቹ ይመስሉኛል። በአንድ ቃል ሳይቀር የተሠሩ ተደጋጋሚ አረፍተ ነገሮችን እናገኛለን። ለአብነት ያህል አንድ ሁለት አንቀጾችን እንመልከት....

ኢትዮጵያ ተወጥራለች። በውስጥ በውጭ እንደላስቲክ እየተሳበች ትለቀቃለች። በየከተማው በየገጠሩ ተስቦ የተለቀቀው ውጥረት ያገኘውን ይጠብሳል። ያገኘውን ያሳርራል። ከደጅ ደጅ፥ ከቤት ቤት፥ ከቢሮ ቢሮ፥ ከከተማ ከተማ... እያንዳንዱን ሰው ያነፈንፋል። ሽብር፥ ፍርሃት፥ሞት የሁሉም የቅርብ አስታዋሽ ሆኗል። በዚህ ሁሉ ትርምስ ውስጥ ሥልጣኑን የያዘው የጊዜያዊው ወታደራዊ መንግስት ይንጠራሞታል። በብዙ ጥበብ ከእጅ የገባው ሥልጣን፥ እንዳያፈተልክ ቆቅ ሆኖ ይጠብቃል። በሥልጣኑ የመጣ ባይኑ ብቻ የመጣ አልነበረም፣ መተኪያ በሌላት በእያንዳንዱ የደርግ አባል የግል ሕይወቱ ጭምር እንጂ... (ገጽ 22)

ይህ አንቀጽ በበርካታ አጫጭር አረፍተ ነገሮች ዝርዘራ የተሞላ አጭር አንቀጽ ነው - ግን ብዙ ነገር ማለት የቻለ። የአገሪቱን መልክ ይገልጻል፣ ሕዝቡ ያለበትን አስጨናቂ ሁኔታም እንዲሁ... በዚያው ልክ ደርግ የሚገኝበትን ፈታኝ ጊዜና አቋሙን ጥርት አድርጎ የሚያሳይ ነው። በአጫጭር አረፍተ ነገሮች ብዙ ነገር ማለትና ታሪኩን በፍጥነት ማራመድ የአበራ ለማ የተመረጠ ዘዬ (style) ሆኖ አግኝቼዋለሁ።

ሌላ አንድ ምሳሌ ላክል...

ወዲያው ደሞ አንድ ሌላ ሃሳብ መጣበት። ‘ምናለ ባገባትስ? ብትወልድስ?... ስንዱ ውብ ልጅ ነች። ቆንጆ ነች። ባል ከፈለገች አማርጣ ማግባት የምትችል ነች። ያረገዘችልኝ ብትወደኝ እንጂ ለሌላ አይመስለኝም...‘ እያለ መልሶ ለራሱ ይፈግጋል። እራሱን በእድለኛነቱ ያግባባል፥ ያጽናናል። ወዲያው ደሞ በሌላ ሃሳብ ይጠለፋል። ‘ግንኮ ስለማንነቷ ምንም የማውቀው ነገር የለኝም። እንዳጠናት እድል አልሰጠችኝም። በጣም ፈጠነችብኝ። ካረገዘች መጋባታችን ነው... ከተጋባን በትዳር ዓለም ልንዘልቅ ነው። ግን ግን ምን ያህል ተዋውቀናል? የነቶሎ ቶሎ ቤት... ዓይነት ቢሆንስ?...‘ እያለ በሃሳብ ጢሎሽ ውስጥ ሽቅብ ቁልቁል ተናጠ (ገጽ 150)

ይህ እንግዲህ አንድ በሃሳብ “ሽቅብ ቁልቁል“ የሚናጥ ሰው ወደ ውስጡ የሚያደርገውን ሃሳባዊ የጉዞ ውጣ ውረድ (dilemma) ለመከሰት ደራሲው በብቃት የተጠቀመበት በአንድ ቃል ሳይቀር የተሠሩ አጫጭር አረፍተ ነገሮች ሰንሰለት ነው። የሃሳብ ሰንሰለቱ ገጸ ባህሪው የሚገኝበትን ሕሊናዊ መጨናነቅ አንባቢውም እንዲሰማው የማድረግ ኃይል ያለው ነው።

ከዚህ በተረፈ ቋንቋው በዘይቤም ያሸበረቀ ነው። ጥቂት ምሳሌዎችን ብቻ ልጥቀስ። የጓድ መንግሥቱን የማእርግ ልብስ አለባበስ እንደሚከተለው ይገልጸዋል።

የእለቱ አለባበሳቸው ሙሉ ቅጠልያ ወታደራዊ ዩኒፎርም ካኪ ነው። የሌተናል ኮሎኔል ማዕርጋቸው ኮከብ ከወርቅ እንጂ ከሌላ የብረት ዘር የተሠራ አይመስልም - ሲያብረቀርቅ። ከተሰብሳቢዎቹ መካከል ያንን ልብ የሚል የለም። ባይሆን ከቀዩ የማርሻልነት ማዕርግ ምልክታቸው ላይ እንጂ፥ ዓይኖቻቸው የሚያርፉት። (ገጽ 82)

እንደወርቅ የሚንቆጠቆጠውን የማዕረግ ምልክት አፍዝዞ ቀዩን የማርሻልነት ማዕረግ ያጎላው ያለፋይዳ አይመስለኝም። የደም ሃብታም የሆነውን የሰውዬውን አመራርና ሥርዓት እንዲሁም ሁኔታው የሚፈጥረውን የፍርሃትና የሽብር መንፈስ ለማንጸባረቅ እንጂ።

ደራሲው ማለፊያ የውበት አገላለጽ ችሎታም አለው። ውበትን መግለጽ ብቻ አይደለም፣ ውበቱ በተመልካች ዘንድ የሚፈጥረውን ስሜትም በጥሩ መንገድ ይገልጸዋል። ለምሳሌ የሚከተለውን እንመልከት...

ዳኛቸው ላንዳፍታ ስንዱን በውስጡ አገላብጦ አሻሻት። ጠይም ነች። ቁመትዋ መለስ ብሎ፥ ቀጥ ያለ አቋም ያላት። የሰውነቷ ውፍረት መካከለኛና ስትራመድ የዓይን ወለምታን የምትጋብዝ... ዞማ ጸጉሯ ባጭሩ ተቆርጦ፣ ከወደ ግምባሯ መለስ በማለቱ፣ ጥርት ካሉት የጎሉ ዐይኖቿ ጋር ሲስተዋል መስተፋቅርን የሚሠራ... በዚህም እኔ ነኝ የሚል የወንድ ኮስታራን ቀልብ የምትገፍ። ከፊቷ ላይ ፈገግታ እንዳይለያት ሲሉ ጥርሶቿ እንደታማኝ ሞግዚቶች የሚያገለግሏት የሃያ አምስት ዓመት ወጣት ነች። ከሱሪ ይልቅ ቀሚስን ስለምታዘወትር የባቷ የተስተካከለ ቅርጽ ሌላው ውበቷን የሚያጎላላት መስህቧ ነው ( ገጽ 32/3)

ገለጻው የልጅቷን ውበት ቁልጭ አድርጎ ከማሣየት አልፎ በተመልካቹ ላይ የሚፈጥረውን የመጎምዠት ስሜት ይከስተው ዘንድ ሲጀምር ዳኛቸውን፣ “...በውስጡ አገላብጦ አሻሻት“ ብሎ ሃሳባዊ የፍትወት ተግባር ውስጥ ይከተዋል። እንዲያም ሲል ያን ውበት እያየን የሚፈጠርብንን የመደናገጥ ስሜት፣ “...ስትራመድ የዓይን ወለምታን የምትጋብዝ...“ በሚል ስሜት ብቻ ሳይሆን ድርጊት ከሳች በሆነ ውብ ቋንቋ ያሳየናል። ወዲያውም የወለምታን ስሜትና ቃሉን እራሱን በልማድ ከቆረበባቸው ምላስና ጉልበት አፋትቶ ለአፍታም ቢሆን ከዐይን ጋር ያጋባዋል። ሁላችንም ያይን ወለምታ ምን እንደሚመስል ለመረዳት በየራሳችን ላይ ሙከራ እንድናደርግ ያስጋብዛል።

ከዚህ ጋር ተያይዞ የወሲብ ስሜት ትዕይንት አቀራረቡ ማራኪነት በአብዛኛው ተግባሩ ከሚገለጽበት ቋንቋና ተዋንያኑ ካሉበት የስሜት ግላጼ (expression) እንጂ አሁን አሁን ባገራችን በሚጻፉ መጻህፍትና ሌሎች የጥበብ ውጤቶች ውስጥ እንደምንታዘበው ወሲብን በደረቁ አግጥጦ ከማቅረብ ተግባር የሚመነጭ አይደለም። ከዚህ አንጻር ደራሲው በደራሲነት እየታወቀ ለመጣበት የሥነ ስሁፍ ዘመን ታማኝነቱን ያሳየ ይመስለኛል። ለምሳሌ ስንዱ ዳኛቸው ዘንድ ላዳሯ በመጣችበት አንድ ምሽት ወደ ትዕይንቱ ከመግባቷ በፊት በምታደርገው የተረጋጋ ጉዞ (መታጠቢያ ቤት ውስጥ መቆየት፥ ልብሶቿን ተረጋግታ ማውለቅ ወዘተ...) እና በዳኛቸው ስግብግብነትና ትዕግሥት ማጣት (መቁነጥነጥ፥ ኋላም በስንዱ እርጋታ መሃል ድንገት የውስጥ ልብሷን “መዥርጦ“ ማውለቅ፣ ወዘተ...) መካከል ሆነን በጥሩ ቋንቋ ተከሽኖ የቀረበውን ድሪያና ወሲብ ሳይቆረቁረን እንድንታደመው ያደርጋል። የዳኛቸው ስግብግብነትና ጥማት “የናፍቆቱን፥ ያምሮቱን፥ የጉጉቱን ያህል አፈራረቃት“ በሚል አጭርና ፈጣን አረፍተ ነገር ሲገለጽ፣ ባንጻሩ የስንዱ መረጋጋት “ስንዱም በተራዋ ተረታች“ በሚል ሂደታዊና በስሜት የመሸነፍን ቅደም ተከተላዊ አመጣጥ በሚያሳይ ቋንቋ የቀረበ፣ የሁለቱን ስሜታዊ ልዩነትና አንድነት የሚያመለክት ነው።

በዚህ ክፍል መግቢያ ላይ እንደገለጽኩት፣ ስለቋንቋው ብዙ ማለት ቢቻልም፣ የበለጠ ምርምር የሚጠይቅ በመሆኑና እኔ ይህንን ማድረግ ስላልቻልኩ እዚሁ ላይ ይብቃኝ።

መ. ቀርነቶች

ማንኛውም የሥነ ጽሁፍ ሥራ (ልቦለድ፥ ኢልቦለድ፥ ወይም ጥናታዊ ጽሁፍ) ጉድለቶች ይኖሩታል። ሌላው ቢቀር ለጸሃፊው በአንድ ምክንያት ትክክል የመሰለው ነገር ለአንባቢው በሌላ ምክንያት ተቃራኒ ግንዛቤን ሊፈጥር ይችላል። እንከን የመሰሉኝን የሚከተሉትን ጥቂት ነጥቦች ሳቀርብ፣ በርግጥ እንከን ለመሆናቸው ተጠቃሽ የማደርገው ሌላ ሳይሆን የመጽሃፉን ሰናይ ገጽታዎች ለመቃኘት የተጠቀምኩበትን የራሴኑ ውስን ግንዛቤ (intellect) ብቻ ነው።

የመጀመሪያው ነጥቤ የሊቀመንበር መንግሥቱ መልክ የተገለጸበት ወጥነት የጎደለው ቋንቋ ነው። በተለይም የፊታቸውን ገጽታ ወይም ቀለም ደራሲው አንድ ጊዜ “ጠይም“ (ገጽ 90)፥ ሌላ ጊዜ “እንደወትሮው ሁሉ በጨው የታሸ መዳፍ መስሏል“ (ገጽ 72) ሲል ይገልጻቸዋል። በርግጥ መልካቸው የስሜታቸውን ጥላ እየተከተለ የሚቀያየር ነው ብሎ መከራከር ይቻል ይሆናል። ሆኖም በተለይ ጠይምነታቸው በተገለጠበት አረፍተ ነገር ላይ “ጠይም ፊታቸው በንዴት ጉበት እንደመሰለ ነው“ ስለሚል ሌላው መልክ ከንዲህ ዓይነት ስሜት ጋር ተያይዞ መምጣታቱን የሚያሳይ ነገር ባለመኖሩ፣ የመልክ መለዋወጡ ምክንያት ግልጽ ሆኖ የቀረበ አይመስለኝም። ጠይምነትን እንደወትሮ መልካቸው አድርጎ የተገለጸበት ቋንቋም “እንደወትሮው ሁሉ በጨው የታሸ መዳፍ መስሏል“ ከሚለው ሌላ ገለጻ ጋር የማይጣጣም ይመስላል።

አለባበሳቸውን አስመልክቶም አንድ ቦታ ላይ የለበሱት ሙሉ ቀይ ሰማያዊ ልብስ እና ቀይ ከረባት ተጠቅሶ ሰውየው “አንድ ከወደ ምዕራብ አፍሪካ ብቅ ያለ ዲፕሎማት መስለዋል“ በሚል አነፃፃሪ ዘይቤ ተገልጸዋል(ገጽ 98) ። አለባበሱ ከሌሎች አፍሪካውያን ዲፕሎማቶች በተለየ ሁኔታ በምዕራብ አፍሪካዊያኑ አቻዎቻቸው የሚዘወተር አይነት ለመሆኑ ርግጠኛ አይደለሁም።

በደርጉ ውስጥ ባሉ ቡድኖች መካከል የሚደረጉት ስብሰባዎች ውጥረቱን ሳይቋረጥ እንድንከታተለው በተከታታይ ምዕራፎችና ንኡስ ምዕራፎች መቅረቡ በጠቅላላ ጥሩ አቀራረብ ሊባል የሚችል ቢሆንም፣ የተወሰነ ፋታ በመሃል ቢኖር የአንባቢ ትእግሥት እንዳይፈተን ይረዳ ነበር የሚል አስተያየትም አለኝ።

በተጨማሪ አልፎ አልፎ የሚታዩ የተአማኒነት ችግሮች አሉ እላለሁ። ለምሳሌ ዳኛቸው ለቀናት ታስሮ በነበረበት ጊዜ ሚስቱ ስንዱ ቢሮ (መ/ቤት) ውስጥ ሲያንሾካሹኩ ትሰማለች ተብለው ከተገለጹት ወሬዎች በተጨማሪ ሰዎች በቀጥታ ለሷው እንደነገሯት ተደርጎ የሚቀርብልን ነገር፣ በግሌ“በውኑ ለሚስት እስር ላይ ስላለ ባሏ እንዲህ ተብሎ የነገራታል?“ የሚል ጥያቄ የሚያስነሱ ሆነው አግኝቼያቸዋለሁ። በተለይም የሚከተሉትን ልብ ይሏል...

“ወይዘሮ ስንዱ፥ እጅግ የሚዘግንን ወሬ ነው የሚሰማው። ጓድ ዳኛቸው መንግሥት ለመገልበጥ ሲያሴር ተገኝቶ ተያዘ ይላሉ... አቤት ! አቤት!...“ አንድ ሸምገል ያሉ የዘበኞች አለቃ ነበሩ (ገጽ 191)።

“ስንድዬ እኔ አፈር ልብላልሽ... ጓድ ዳኛቸው እምን ደረሰ? ጸረ አብዮተኛ ነው ተብሎ እንዲረሸን በጉባኤ ተወሰነበት ይባላል...“ አንዲት ነባር፥ የመዝግብ ቤት ሠራተኛ ነበረች (ገጽ 191)።

ሌሎች ጥቃቅን ነገሮችን አንስቼ ላብቃ። መንግሥቱ ለማ አሉት ተብሎ የቀረበው ቀልድ አዘል ቁምነገር (ገጽ 166) መቅረቡ አስፈላጊ ቢሆን እንኳ ሁኔታው ዳኛቸው የምሩን ስለቅስቀሳ አስፈላጊነት ለአንድ ታላቅ ጉባኤ ሪፖርት በሚያቀርበብት ሁኔታ ውስጥ (በጊዜው በቅስቀሳና ፕሮፓጋንዳ አስፈላጊነት ላይ ጠንካራ አቋም ነበረው) ትዝ ብሎት ፈገግ ይላል ለማለት የሚያስቸግር ይመስለኛል። ቀልዱ ሌላ ቦታ ቢፈልግለት ኖሮ አሰኝቶኛል። የአንዳንድ ቃላት አግባብነትም ግር ይላል። ለምሳሌ “እራሱን ከራሱ እኔነት“ የሚለው ድግግሞሽ (redundancy) “ከማንነቱ“ ከሚለው ግልጽ ቃል በምን ተለይቶ ወይም ተሽሎ ጥቅም ላይ እንደዋለ ለመረዳት አልቻልኩም። በተረፈ አልፎ አልፎ የፊደል ግድፈቶች፥ በተለይ ደግሞ በድንገት ያለምክንያት የሚለወጡ የፊደል ፎንቶች እንዲሁም ደስታ የተባለው ገ ባህሪ ደሳለኝ ተብሎ በስህተት የተጠቀሰበት ገ በሁለተኛው እትም እንዲስተካከሉ ቢደረግ መልካም ነው።

መውጫ

“ጥሎ ማለፍ“ ታሪካዊ ልቦለድን በጣም በግርድፉ ከሦስት የሥነ ጽሁፍ አላባውያን፥ ማለትም ከገጸ ባህሪ አሳሳሉ፥ ከታሪኩና ከቋንቋው አንጻር ለመቃኘት ሞክሬያለሁ። የቅኝቴ ይዘት በጥቅሉ ሲታይ የመጽሃፉን ታሪካዊና ሥነ ጽሁፋዊ ፋይዳ የሚያሳይ ቢሆንም፣ ከውይይት የመነሻ ሃሳብነት የዘለለ ጥልቀትና ሙያዊ አስተዋጽአኦ ይኖረዋል ብዬ አልሟገትም። ፈርጀ ብዙ ምልከታ ሊደረግበት የሚችለውን ይህን መጽሃፍ ኃያሲያን አንበብው ብዙ ሊሉን እንደሚችሉ ግን አምናለሁ። የዘመናችን ፖለቲከኞችም በ“ጥሎ ማለፍ“ በኩል ታሪክን ብቻ ሳይሆን ራሳቸውንም ያገኙበትና ከታሪክ ምጸት ይማሩበት ዘንድ እመኛለሁ።

zewgeart@yahoo.com

Friday, October 22, 2010

መገናኛ ተባእት

ስኬታማ ሲሆን ወንዱን ያወጡታል

'ጠንካራ ሴት አለች ከጀርባው' ይሉታል

ሴትም ደስ ይላታል ሸንጎ ሲቀባባት

'ረዳት ነሽ' ማለት ምስጢሩ ርቆባት

ቆማ እንደማትሄድ በራሷ ጎዳና

ማጀት እንድትባጅ ጥንት ተፈርዷልና

ፊት መሪ እንደማትሆን ይነግሯታል አሉ

ጋዜጠኛና ባል እየተማማሉ


ፍርደ ገምድሉ አለም አያልቅም ምጸቱ

ለልበ-ሙሉ ሴት ተዛብቶ አንደበቱ

ስኬታማ ስትሆን ሴትም በፈንታዋ

'ጠንካራ ወንድ አለ መቼም ከጀርባዋ'

ብሎ ይታበያል ወንዳወንዱ ሸንጎ

'ራሷን አትችልም' ከሚል አዘቅት ሰርጎ

Tuesday, December 22, 2009

አዲስ አመት

የዘመን ለውጥ ፍቺ ኖሮት ፈረንጅ ሲያከብረው በድምቀት
አፍሪካም ያግዘው ይዙዋል ለጥፋቱ እውነት ሲዶለት
ዘመነኛው ምእራባዊ ካባቶቹ ባየለ ርግጫ
እኛን ከኛ ጋር ሲያንጫጫ
በማያበራልን ብርሃን
በሚያሳፍረን ድርሳን
ባሸበረን ወፍራም ልሳን
እናውጃለን 'ሃፒ ኒው ይር'
አዲስ ጥፋት አዲስ አመት
በአውሮጳዊው የእብደት እለት

ሲጀመር አዲስ እቅድ
ሹል ትንፋሹ ሲያርበደብድ
ባውዛ አይደፍረው ጨለማችን ባለንበት ሲያስረግጠን
ያለነፍጥ እጅ ሲያሰጠን
አየሩ በደባ ሲጠን
ጸሃይ በምስራቅ እንዳትወጣ ተፈጥሮዋን እንድትገታ
በምእራብም እንዳትገባ ይልቁንም ልምዷን ትታ
እንድትዘልቅ ደምቃ በርታ
ጨረቃም ድርሽ እንዳትል በምስኪኖች የጠኔ አምባ
በአፍሪካዊ 'የጨዋ' ብሂል በምዕራባዊ ጭብጨባ
'አዲስ አመት እንኳን መጣሽ
ደግሞ እንዲሁ ባመት ያምጣሽ'
እያልን እናስቃለን

በእርጅናችን ምርቃት መዓት
ስልጣኔን ዕደጊ አልናት
በርቀት ሆና እያየችን
በርቀት ሆነን እያየናት፡፡

Monday, December 14, 2009

Dagnachew Worku: His Motives to Write and His Contributions to Ethiopian Literature

By Zewge Abate (A.A.U)


N.B. This is my first article published in the Ethiopian English private weekly, The Reporter, back in 2001.


Ethiopia, as a country of ancient history, has a long tradition of literature. Much of its pre-twentieth century literature is dominantly characterized by translation with a taste of originality. Moreover, Ethiopian literature took much time before dealing with the socio-politico-economic conditions that had been prevalent in the country. The country embraced Christianity during the fourth century A.D. since when Christian morality has been dominating the literary scene.


For ages, therefore, our literature had to embark on a smooth, unbroken move. In fact, the static nature of Ethiopian literature still seems to stand out against this world of dynamism. However, the twentieth century may justifiably be said to have made a move up-ward with the coming into view of some creative writers, among them Dagnachew Worku. The change he has brought forth to the realm of the country's literature is believed to be more significant than that of many writers of his time, and perhaps his contribution still remains unprecedented.


Dagnachew Worku was born in 1944 near Debre Sina in North Shoa. Molvaer (1997) attributes Dagnachew's drive to writing his earliest poems to his mother's folk tales that he enjoyed listening to. Besides, the artist was lucky enough to have a father exposed to western influences. As a result, he was sent to school early in his life. In school, Dagnachew read the works of the then prominent writers like Kebede Mikael and Makonnen Endalkachew. With the pressure put by his mother, he also went to church school and learned Geez. He attended high school at Kotebe in Addis. Then he obtained his diploma in teaching from a teacher-training school. Dagnachew was not only a "…born a writer…" as he describes himself to Molvaer (1997'292) but he was also born so lucky that, after acquiring his B.A. from University College of Addis Ababa, he received a three-year scholarship and studied creative writing at Iowa University in the U.S.Dagnachew picked up literary courage as early as when he was thirteen by staging his own play at Debre Sina. His early publication is a play entitled "Sew alle biyye" (1966). When he was a teacher in Harar, he staged another un-published play: "Seqeqenish isat". Later, when he was a lecturer at the Addis Ababa University, he came up with a play of better techniques entitled "Tibelch" staged at the Creative Arts Centre and Haile-Selassie I Theatre in 1964. The author got more sophisticated and technically elevated with his novels "Adefres" (Amharic) and The Thirteenth Sun (English) published in 1978 and 1981 respectively.


Although Dagnachew wrote a lot more than the aforementioned ones, including, according to Teklu (1983), more than a hundred unpublished short stories, we find his name well established through his pioneer work, "Adefres" to which this piece of writing gives more emphasis.

Molvaer (1997) reports that Dagnachew called himself "a one-work author" attaching great importance to his Amharic novel - Adefres. When he was reading for his Master of Creative Arts, he minored creative photography. This seems to be the main reason why Dagnachew succeeded in giving splendid backgrounds to his descriptions and dialogues in the novel. The novel begins with a unique description of the setting in which the whole story takes place. The scenery of the setting with full of ups and downs, the complex feature of the intermingled society there, and the cultural values, etc. are well depicted through listing down of details. Immediately after such a picture a long dialogue between a symbolic landlady of intricate character and a tenant who comes to her to borrow some grain is presented. This technique of magnifying a character in the background of relevant (but unique) description is argued to be original to Dagnachew.

The description is made in a manner so that we harmoniously see the area and the people living in it. It may not be surprising here if a society with a "once-upon-a- time" sort of narrative culture finds Dagnachew's depiction difficult. Many agree, however, that the author has shown magnificent technical and stylistic excellence. By listing down the names of many kings who reigned from Ezana to Menelik II, he shows the historical significance of the setting. By listing down names of churches, he indirectly reveals that the area (Yifat) is highly Christian dominated. Through the splendid dialogues between characters behind deliberate backgrounds of class, cultural richness conflicting with corrupt change devoid of understanding established old Ethiopia; he mirrors the agony of necessary reform in the face of the revolutionary tendencies of the time. All in all, in “Adefres", Dagnachew sometimes communicates more things through new techniques than he does through words. Fekade (1990) stresses that the ideas Dagnachew communicated by way of techniques are numerous and the technique as a whole should be recorded as a new appearance to the culture of writing Amharic novel.

A closer look into the novel seems to be an essential requirement to see the background he gives to depict characters and the situation they are in. Weizero Assegash, for instance, is sort of filmed behind a background of complex scenery. By the same taken, the lovely, simply flowing conversation between Gorfu and Roman is made colorful with the beautiful sounds that cock-roaches, houseflies, frogs and bees make.


Socio-political forces also influenced Dagnachew as a writer. Most post-war (post-Italian aggression) writers of Ethiopia are said to be widely exposed to world literature Dagnachew was not an exception in this respect. As a result, he makes significantly spirited effort, a long leap from' Araya, by Girmachew T. Hawariat to Dagnachew's Adefres attributing a new literary trend to the latter. "Twenty-one years after the publication of Girmachew's "Araya", there appeared a writer of another generation with a novel entitled "Adefres" (1970) on the scene of Amharic literature" wrote Fikre Tolossa in his PhD dissertation.


Adefres, according to Fikre, "comes to the fore in an atmosphere of Ethiopian students, unrest." However, he argues that the heroic character, Adefres, and the progressive students, adhering to Marxism, are characterized by fighting against feudalism. Adefres, on the other hand, "...is not against a monarch." In addition, unlike the progressive student, "...Adefres thinks that the fact that the people of Ethiopia "love" their Emperor is a positive quality in them."


Dagnachew's description of Adefres slightly differs from Fikre’s assertion that he made in an interview with is slightly different. "Adefres is progressive - but he should be progressive with other people. He rationalizes too much. He is not a practical person. Rationalization is good but with limitations. He is like people we have today. The revolution [he means the 1974 revolution tries to awaken people overnight, but that cannot be done although I wish it could be done. There was no other way (out) for Adefres than death. He was too superficial. He could not see reality around him. He speaks one language and people around him another. That is why we fail this revolution. We are like Adefres (Molvaer,1997: 298).


It should be noted here that Dagnachew was highly taken up by the politics of the time. Nevertheless, he said he was not a Marxist. He tried, in his way, to suggest a reform rather than a revolution. Who knows if it would have been better that way?


Dagnachew opens his eyes wide to see social values. One of his marvelous contributions comes from his conscious and deliberate employment of proverbs, tales, legends ("gadles") and lyrical poems for their technical significance. Studies cite that proverbs are effectively used in depicting characters, tensioning conflicts and developing techniques and contents. The tales are said to be symbolic manifestations of what comes against the love affair between unequal caricatures, namely Gorfu and Siwone, The legends (gadles) tighten the conflict between forces of tradition and modernity. The lyrical poems (in the love letter of Belay to Firewa) give relief to the reader as they are read amidst a goring address by a certain monk (Abba Yohannes). Symbolically. Firewa throws the letter into the water to foreshadow that their love won't be sustainable. In short, Dagnachew is believed to have developed his techniques through a conscious use of folklore. He may be regarded as the Ethiopian Chinua Achebe.


Dagnachew is also admired for his originality of language. Assefa (1981), for instance, agrees that the onomatopoetic words used in Adefres are quite original and indicate the author's creative effort in his diction. Instead of telling us in his own words about the sounds created by the cock-roaches, houseflies, frogs and bees, he makes us listen to them.


To do all this, to describe nature, feelings, to reproduce the conversation, the author has attempted to overcome the limitations of present-day Amharic lexical resources by creating a vocabulary “original to himself in which meanings of words have been stretched, adaptations freely made of roots often into … forms unattested elsewhere” (ibid).


Let us finally wind up this piece by noticing how Dagnachew Worku emphasises society and its values in the interview mentioned earlier. We have created certain values and certain society where are contributed. This (culture) is what makes me tick. Without this, life does not make sense to me… We are still backward and developing and we must change but what we have achieved in 3000 years cannot be replaced easily. Spiritually we have developed but not otherwise. Artistically and aesthetically we have not yet opened our eyes. (Molvaer, 1997:298).

More on Dagnachew Worku at http://www.adefris.info/index.html

Friday, December 11, 2009

A sung hero in the shadow

December 10 - It was not a cold evening by Norwegian winter standards, six degrees. A majority of the crowd of thousands was chanting praises for the yet unseen guy who, at this point in time, might have sensed the burden of global adoration in the face of his dimensional challenges in sharp collision with meeting expectations. Hours elapsed before he made it to the balcony of Grand Hotel, an elevation from where Nobel Prize winners greet congratulating spectators. My first experience of the occasion, I cannot compare it to previous scenes although I presume that this is perhaps the biggest gathering from all walks of life standing so long as to express support and hope for change under his leadership of the United States, a nation whose decisions and doings exert a growing bearing on other nations in the ‘globalizing’ world. A significant others represented voices of concern lamenting the way he is dealing with the plights of warfare and global climate change.

Circumstances indeed govern our sense of time that I felt I waited longer when I stood to see president Obama appear in the balcony than I sat in the library all day to finalize my assignment. The excitement finally had to come to a funny end when Obama and Michelle showed up behind a transparent door leaving most of us almost with no chance of proper view from that distance as it were. The chanting crowd still cheered with a slight sight of Obama’s waving hand or a small glimpse of Michelle’s. It was a three-minute show attended by young enthusiasts who put trust in Obama’s eloquence, senior citizens who seemed to make an historical presence in such a momentous occasion, and in fact children rising higher than us on the shoulders of their parents. Dwarfed by a mass of taller figures in front of me, I wished I had been a child on my dad’s shoulder for that moment.

It may be silly to be desperate about seeing one of the most televised faces of our time, but as an awesomely inspiring as he has been, I would say it was worth an attempt to have a gawk of Obama’s look with no colorful TV backgrounds and camera edits.

Slight collection of part of his motioning body notwithstanding, he was generally an unseen figure for me and for a lot others. Neither have his initiatives for peace and harmonious global environment been concrete as he collects the world’s greatest prize for his ideal embracement of these immense causes. His ideals were appealing enough to ignite global motivation to commit for change and they convinced the Nobel Peace Committee to sign in to the approval of his ways of meeting challenges to create a better world in the possible participation of what were vocally dubbed ‘evil’ by his predecessor.

In practice, however, president Obama’s commitments to peace and prosperity are hardly seen in the realm of practical politics with two wars one of which he is clearly intensifying and his national policies not necessarily impressing for many at least at the moment. While too early to expect him to fix the huge messes he inherited from the past, his pronounced confidence to address the problems and certainty to bring about change that he has shown during his presidential campaign should transcend the field of rhetoric sooner than later. He needs to maximize the mobilization of unparalleled public support he enjoyed at least in recent history for the change he aspires. His seeming indifference to tyranny in the poor nations, his language of ‘just’ wars with inclinations towards going down a similar path to resolve conflicts, and the sluggish process of dialogue he appears to have failed to redesign in the Middle East for a better way forward, and the resistance he is meeting along political lines for his national policies all deter the fulfillment of his promises people have trusted him for.

To be fair to him though, I do not think the world should also expect way too much from him given his humanly limitations and the bulk of problems he is not responsible for causing them but determined to work towards their resolution in the context of global cooperation and understanding. I see no more angelic pop up in politics than candid human devotion about him for us to claim a swift rescue to our terribly troubled world.
My blog primarily concerned with Ethiopian affairs (although this is also relevant in a way), I think I made too much noise on global politics as if I had an audience at that level. May be it is because I, like many others, also attach hope to Obama’s promises of change and am afraid that in the absence of its materialization, we may suffer frustrations and the world may see us more monstrous.
I throw a toss to his future achievements that I hope will prevail against potentialities of distructive weds in the harvest.

Monday, December 7, 2009

Being there against all odds





I almost missed Teddy Afro's concert last week when he threw a magnificent one here in Oslo. Some thought it was their commitment to lobby for people's boycotting of the event because Teddy was doing business with an EPRDF sympathizer of Tigrean ethnic background. Save all the strong naming of the individual, including his alleged indifference to Teddy's imprisonment, he was by no chance a choice for some diaspora politicians. I did not want to boycott it for that lobby but for fear that some uncivilized dispute may emerge to kill my excitement of dancing to the tune of one of my favourite pop artists.
The situation reminded me of what one artist said. The people to people show during the Derg regime, he remembered, was aggressively lobbied against by our anti-Derg politicians in the West. Overcoming the challenges, that show promoted Ethiopian culture arguably in an unprecedented way.
I imagined myself boycotting a concert for such unyielding reasons which, if one looks deeper, is no better than the ethnic based politics I do not stand for,, and which in fact, many of the accusers of the individual who paid Teddy would also argue they denounce. I then thought I should face whatever disruption people might have created and suffer the consequence in stead of missing the show.
Luckily for everybody, the concert was just great with a lot of people filling the atmosphere with warmth and a climate of joy. I was glad to be there against all odds.


Addis Neger: A sad case beyond a mere exit

I was dealt a blow with the news that Addis Neger, a private Ethiopian weekly, had to cease publication just a few days ago. According to the editors, who fled their country, their unfortunate exit from the market place of their ideas came as a result of unbearable government harassment. The government denies that as always.

Whatever the case, the newspaper for me was one of a knd that has run respectable views with unprecedented depth and cool-headed analyses. Emerging after the 2005 elections characterized, among other things, by polarized politics with government and private media serving more as a means to run political causes devoid of professional responsibility than as information providers and responsible opinion leaders, Addis Neger can arguably be taken as the most vibrant Amharic weekly at least for me and probably for a lot many others. My view is that given the expert insights and critical writing, even the government, as far as it accepts itself as a human institution with limitations and traits of erring, would have benfited from the continuation of the paper.

More importantly though, I'm overly sympathetic to those enthusiastic readers who little hesitated to buy every copy of the paper. I live with a happy memory of the discussions triggered among my friends nearly on every article in that paper owing to their noble perspectives and dimensional viewpoints.

I hope time will come for the dynamic editors, journalists and columinists of the paper to rerun their paper sooner or later. My applauds for the jolly good work.